W narcystycznej rodzinie – 11 “cichych” zasad jej funkcjonowania.

W normalnej, zdrowej rodzinie, rodzice starają się jak mogą zaspokoić potrzeby dzieci i wspierać ich rozwój. W narcystycznej rodzinie wszystko jest na opak: najważniejsze są potrzeby rodziców i dzieci mają je zaspokoić. To dzieci wspierają rodziców.

W takich rodzinach nie brakuje przemocy (a co za tym idzie zaprzeczania przemocy), zaniedbania, brzydkich i bolesnych sekretów, nierealnych oczekiwań, konfliktów i braku poszanowania dla granic.

Ciche zasady panujące w narcystycznej rodzinie

Narcystyczna rodzina żyje według własnych zasad, które narzucają interakcje i zależności między poszczególnymi członkami rodziny.

Zawsze trzeba kogoś obwinić.

Jak tylko dzieje się coś złego – od rozbitego talerza, po zdradę, trzeba o to kogoś obwinić. Najczęściej winny jest tzw. kozioł ofiarny (jedna z ról charakterystycznych dla narcystycznych rodzin), który ponosi wszelką odpowiedzialność, na nim spoczywają problemy rodziny, a co najgorsze, ataki przewidywalnej, acz nagłej nienawiści narcystycznego rodzica.

Konieczność obrania strony.

Jeśli nie staniesz po stronie narcystycznego rodzica (lub innego dominującego członka rodziny), to znaczy że się mylisz. Niestety najczęściej oczekuje się od dziec, że będą wybierać między rodzicami, a czasem rodzeństwem, czy dalszymi członkami rodziny.

Akceptacja jest tylko warunkowa.

Aby ją uzyskać, musisz trzymać się zasad, przestrzegać chorego systemu wartości rodziny. Jeśli tylko odbijesz choćby na centymetr – akceptacja zostaje Ci ostentacyjnie i boleśnie zabrana. Często jest to okazja do upokorzenia.

Najważniejsze są pozory.

Nawet jeśli cierpimy – trzeba się uśmiechać przed obcymi, jak do fotografii.

Uległość wobec narcyza.

W rodzinie jest tylko jeden władca / władczyni. Oddaj mu pokłon, nawet jeśli jest despotyczna / despotyczny i okrutny.

Wszechobecne zaprzeczenie.

Aby utrzymać dominację nad rodziną, absolutnie należy zaprzeczać takim faktom, jak:

  • przypadki przemocy
  • atmosfera wiecznego strachu
  • okropne traktowanie kozła ofiarnego
  • zaniedbanie

Współpraca jest zła, konkurencja jest dobra.

Porównywanie i faworyzowanie tworzą chore środowisko, w którym nie ma miejsca na zaufanie, jest za do zazdrość, wrogość i ostatecznie zdrada.

Agresja i wybuchy wściekłości są normą.

Od wszystkich oczekuje się, że przełkną i zniosą irracjonalną, wybuchową, a być może także agresywną wściekłość dominującego narcyza. Być może w grę wchodzą też uzależnienie, czy inne choroby psychiczne.

Błędy nie zostają zapomniane i wybaczone.

Wszystkie błędy, wypadki i słabości, nawet te, za które do których się przyznasz i weźmiesz odpowiedzialność, są powodem zawstydzania i upokarzania, które może trwać bardzo długo a nawet wiecznie.

Szacunek i miłość – o ile tak to można nazwać – do jednej osoby, oznacza brak szacunku dla innej.

Na uprzywilejowanej pozycji jest tzw. „złote dziecko”. W narcystycznej rodzinie miłość nie jest źródłem odnawialnym, jest ograniczona i bardzo świadomie wydzielana.

Nikt nie jest bezpieczny.

Mimo że najgorzej ma kozioł ofiarny, który najczęściej jest ofiarą ataków i wściekłości, jednak cała rodzina jest w wiecznej gotowości na wybuch wściekłości i obwinianie.

Nietrudno sobie wyobrazić, jak ciężko jest funkcjonować osobie, pochodzącej z narcystycznej rodziny. Jeśli kiedykolwiek uda się jej wyrwać, będzie musiała na nowo uczyć się żyć.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *